فراموشی اجباری

زبان هادهان هافکر هایادشون رفته اون ها هم حق اعتراض دارندیادشون رفته خدا  اونها رو امین آشکار سازی اعمال  آدمها موقع حسابرسی اعمالشون تو اون دنیاقرار دادهیادشون رفته رسالتشون در مقابل هر سرکوبیهر حرف زوریهر تحجریهرحرف ناحقیاعتراضه و عدم سکوتبدبختانه ولی می دونم،خوب میدونمخسته ان،میترسناونقدر که از قصد و از رواجبار خودشون زدن به فراموشیدشمن این بار توهمی از نام دشمن نیست،غول تاریکی نیستبلکه سلیطه ای است که با لبخندی معصوم و چهره ای دلنشیناما با چشمانی پر از دروغو کلامی سرشار از دورویی و تناقضتو چشمات نگاه میکنهدستاش میکنه تو جیبهات،و جیبت تا اونجایی که فقط  چیزی داشته باشی که بخوری و  بتونی زنده بمونی،خالی میکنهو به آرومی میگه بهم اعتماد کنیک لحظه که به خودت میای و میبینی چی شدو میای که اعتراض کنی،متوجه سگهای پشت سرشون میشیسگهایی با رنج سنی متفاوت از نوجوون تا بزرگسال،لبخندی تلخ برروی لبشون با دندونهایی تیز و برندهزبان هادهان هافکرهاآخه چگونه متحد شدن هم یادشون رفته حتیاز بس تو باد پیروزیهای گذشتشون خوابیده بودنحواسشون نبود دشمن داره ذره ذره فرهنگشون،ادبیاتشون،تاریخشون و.....ازشون میگیرهحتی زبون ها و دهان ها و فکرهایی که فراموش نکرده بودن اعتراض رو ازشون گرفتولی این زبون ها،دهان ها و فکرهای لعنتی خواب بودنخواب موندنتا جایی که دشمن توروز روشننه حتی با اخم و زوربلک